Węglarczyk: W 1990 r. miałem 19 lat i byłem już dziennikarzem

Zdjęcie: Bartosz Węglarczyk w Georgetown, DC (4 lipca, 1992 r.)


Zaczynam ten tekst z pewnym zażenowaniem, bo nostalgia jest jak mocna kawa wypita zbyt późnym wieczorem — w małych dawkach pobudza i rozgrzewa, w dużych każe człowiekowi dzwonić o 3 w nocy do ludzi, z którymi nie rozmawiał od dekady. A jednak ktoś musi to zrobić: opowiedzieć, jak wyglądał świat w dekadzie, w której nagle wszystko, co wydawało się trwałe — granice, sojusze, kolejki po benzynę — zaczęło się zmieniać na naszych oczach.