Ruszyła 371. pielgrzymka z Łowicza

Po raz 371 Łowicka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę wyruszyła dziś rano z Łowicza, podtrzymując jedną z najstarszych tradycji pielgrzymkowych w Polsce. Pątnicy rozpoczęli wędrówkę Mszą świętą odprawioną w kościele Sióstr Bernardynek, której przewodniczył biskup łowicki Wojciech Osial. Tegorocznej pielgrzymce towarzyszy hasło „Zawierzeni Maryi – Posłani do Świata”.

Łowicka pielgrzymka nazywana jest przez ojców paulinów „Jaskółką”, ponieważ jako jedna z pierwszych w roku dociera na Jasną Górę przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego.

Tradycja pielgrzymowania z Łowicz na Jasną Górę sięga 1656 roku, czasu wyjątkowo trudnego dla Rzeczypospolitej. Polska była wówczas wyniszczona przez potop szwedzki. Kraj pogrążony był w chaosie, wiele miast zostało zniszczonych, a ludność doświadczała głodu i epidemii. Szczególne znaczenie miała obrona klasztoru paulinów na Jasna Góra pod koniec 1655 roku. Obrona sanktuarium stała się symbolem oporu i nadziei dla Polaków.

To właśnie po tych wydarzeniach zaczęły powstawać liczne piesze pielgrzymki dziękczynne. Wśród nich znalazła się także pielgrzymka łowicka, organizowana przez mieszkańców ziemi łowickiej oraz duchowieństwo związane z archidiecezją gnieźnieńską.

W XVII i XVIII wieku pielgrzymowanie miało charakter nie tylko religijny, ale także wspólnotowy. Uczestnicy często szli pieszo przez kilka dni, nocując w stodołach, plebaniach lub pod gołym niebem. Pielgrzymki organizowano mimo zagrożeń związanych z chorobami, bandytyzmem czy konfliktami politycznymi. Dla wielu ludzi była to jedna z niewielu okazji do opuszczenia rodzinnej miejscowości i uczestnictwa w wielkim wydarzeniu religijnym.

Szczególnie istotną rolę pielgrzymka odegrała w okresie zaborów. Po utracie niepodległości Jasna Góra stała się dla Polaków symbolem jedności narodowej i duchowego oporu wobec zaborców. Władze rosyjskie wielokrotnie próbowały ograniczać organizację pielgrzymek, obawiając się patriotycznych manifestacji. Mimo kontroli i utrudnień pielgrzymi z Łowicza przez cały czas wyruszali na trasę. Często marsz miał charakter niemal manifestacji narodowej, śpiewano religijne i patriotyczne pieśni, modlono się za ojczyznę i zachowanie polskiej tożsamości.

Także podczas I wojny światowej tradycja nie została całkowicie przerwana, choć pielgrzymowanie było znacznie utrudnione. Jeszcze trudniejszy był okres II wojny światowej. Niemieckie władze okupacyjne ograniczały zgromadzenia religijne, a organizowanie dużych pielgrzymek było praktycznie niemożliwe. W wielu przypadkach wierni pielgrzymowali w małych grupach lub indywidualnie, starając się podtrzymać tradycję mimo represji.

Po wojnie, w czasach PRL, pielgrzymki ponownie nabrały szczególnego znaczenia. Władze komunistyczne niechętnie patrzyły na masowe ruchy religijne, jednak nie były w stanie zatrzymać wielowiekowej tradycji. Dla wielu uczestników udział w pielgrzymce był nie tylko wyznaniem wiary, ale także wyrazem przywiązania do wolności i wartości chrześcijańskich. W latach 70. i 80. liczba pielgrzymów rosła, a marsz na Jasną Górę stał się ważnym doświadczeniem wspólnotowym dla młodzieży i rodzin.

Współczesna pielgrzymka zachowała dawny charakter, choć z biegiem lat zmieniała się jej organizacja. Dziś nad bezpieczeństwem i przebiegiem marszu czuwa rozbudowane zaplecze techniczne, medyczne i logistyczne. Pątnicy pokonują trasę etapami, zatrzymując się na noclegi w parafiach położonych na trasie prowadzącej do Częstochowy. W tym roku wśród uczestników nie zabrakło także młodzieży z Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. Jadwigi Dziubińskiej w Zduńskiej Dąbrowie.

Przewodnikiem 371. Łowickiej Pieszej Pielgrzymki jest ks. Wiesław Frelek, od lat związany z tym wydarzeniem.
Przez najbliższe sześć dni pielgrzymi pokonają blisko 200 kilometrów. Na Jasną Górę dotrą w sobotę 23 maja, w przeddzień uroczystości Zesłania Ducha Świętego.

bg.
zdjęcia: Piotr Wajman/lodzkie.pl