Rawicki cmentarz przed kataklizmem w 2009 roku

O historii cmentarzy

Zwyczaj tworzenia cmentarzysk ukształtował się w XIII w.p.n.e. W tym okresie coraz powszechniejszy stał się zwyczaj składania szczątków zmarłych w płaskich grobach jamowych (kości złożone bezpośrednio w ziemi, być może pierwotnie w jakimś organicznym pojemniku), wyposażonych często w naczynia przystawne i przedmioty metalowe (przeważnie ozdoby i części stroju). Na ziemi rawickiej najbogatsze cmentarzysko z tego okresu (młodsza epoka brązu, ok. 1100-900 lat p.n.e.) odkryto w Chojnie i Golejewku. Groby były jednostkowe, częściowo pokryte brukiem kamiennym, spalone kości złożone były w popielnicach.

W średniowieczu chowano zmarłych już w trumnach. Bardziej zasłużonym, lub po prostu bogatszym zmarłym, stawiano kamienny nagrobek najczęściej granitowy. Był przykryty kamienną płytą z płaskorzeźbą przedstawiającą pochowaną tam osobę. Postać przedstawiona była w pozycji leżącej, z rękami założonymi na piersiach, jakby we śnie. Groby umieszczano w kościelnych kryptach, czasem budowano wystawne mauzolea.

W XVII-wiecznej Polsce bardzo popularne stały się portrety trumienne przedstawiające zmarłych. Są zwykle owalnego kształtu. W powiecie rawickim możemy natknąć się na takie portrety w kościołach w: Golejewku, Rawiczu-Sarnowie, Dubinie, Miejskiej Górce - Goruszkach i Pakosławiu. Łącznie jest ich 15, z tego trzy kobiety oraz dwunastu mężczyzn. Portrety trumienne znajdujące się w powiecie rawickim przedstawiają członków wielkich rodzin szlacheckich z tego terenu: Chojeńskich, Wyskota-Zakrzewskich, Suchorzewskich, Jastrzębskich, Wilkońskich, Miaskowskich i Swinarskich. Osiem portretów pochodzi z XVII, a siedem z XVIII w.

Historia rawickiego cmentarza parafialnego

Rawicki cmentarz parafialny powstał na początku XIX w. Poświęcono go 15 sierpnia 1811 roku, gdy miasto znajdowało się w granicach Księstwa Warszawskiego. Spoczywa na nim ponad 11 tys. zmarłych. Szacuje się, iż niedługo cmentarz wypełni się i konieczne będzie uruchomienie nowego (plany związane są z Dębnem Polskim).

Główne wejście na cmentarz przy ul. Żwirowej, stanowi brama zwieńczona ceglanym łukiem z napisem „Sit terra levis!” (Niech ziemia lekką będzie). Zarówno brama, jak i fragment starych murów pochodzą z przełomu XIX i XX wieku. Zachowała się historyczna cmentarna inskrypcja - niedaleko wejścia, po prawej stronie. Na murze umieszczona jest tablica epitafijna geometry Józefa Kleczewskiego, który zmarł w 1883 roku. Natomiast najstarsza mogiła pochodzi z 1887 roku i znajduje się po lewej stronie kaplicy cmentarnej.

Rocznie w obu rawickich parafiach notuje się 200 - 250 pogrzebów, powstaje około 35 - 40 nowych grobów. Pozostałe pochówki realizowane są na starych miejscach lub w grobach rodzinnych.

Cmentarz po huraganie

Cmentarz w Rawiczu bardzo ucierpiał podczas huraganu 23 lipca 2009 roku. Liczne drzewa zostały wyrwane z korzeniami, niszcząc wiele mogił. Wiele nagrobków ozdobionych było ciekawymi rzeźbami, płaskorzeźbami i ozdobnymi zniczami. Niektóre z nich są rzeźbiarskimi dziełami sztuki.

Miejsca pochówku dzieci, ale nie tylko, zdobią aniołki. Nie wszystkie jednak zachowały się po huraganie. w tej chwili można podziwiać tylko niektóre z nich. Ewenementem są repliki słynnej Piety Michała Anioła (Matka Boska z Jezusem na kolanach). Na rawickim cmentarzu są dwie takie figury: duża i mała.

https://rawicz24.pl/podglad-wpisu/siedemnascie-lat-temu-przez-powiat-rawicki-przeszedl-huragan/4WJZ44eSbcHL7r53V9fA