Piątek trzynastego. Wielka szansa Chełma i bolesny zwrot w Warszawie

Przed spotkaniem napisałem, iż nie podejmuję się typowania wyniku. I chyba właśnie tym razem wytypowałem najtrafniej. Bo dziwny to był mecz. Chwilami piękny, chwilami nerwowy, a dla chełmian przede wszystkim bolesny. PGE Projekt Warszawa pokonał Podziemia Kredowe ChKS Chełm 3:1, choć po pierwszym secie i sporej części drugiego kilka wskazywało na taki finał. Spotkanie zakończyło się wynikami 16:25, 31:29, 26:24 i 25:17.

Problemy zaczęły się jeszcze przed pierwszym gwizdkiem. W chełmskim zespole wypadł trzeci środkowy, a jego miejsce musiał zająć nominalny przyjmujący Aleksander Nowik. Po drugiej stronie siatki sytuacja też była daleka od normalności. Roberto Piazza wystawił na przyjęciu Karola Kłosa. Obie drużyny musiały więc szukać rozwiązań, których w zwykłych okolicznościach prawdopodobnie nikt by nie rozważał.

I właśnie przy Nowiku trzeba zatrzymać się na dłużej.

Miał już za sobą krótki występ przeciwko Częstochowie, ale dopiero w Warszawie dostał tak poważny sprawdzian. Dłuższy dystans, obca pozycja, po drugiej stronie między innymi Bartłomiej Lemański. Środek siatki wymaga odpowiedniego poruszania się, czytania rozegrania, wyczucia tempa. Same chęci nie wystarczą.

A Nowik dał radę. Naprawdę.

Nie odstawał, podejmował walkę i momentami zachowywał się jak rasowy środkowy. Gdyby popełniał błędy, trudno byłoby mieć do niego pretensje. Tymczasem on zasłużył na pochwały. Pokazał, iż jest częścią tego zespołu i można na niego liczyć również wtedy, gdy sytuacja wymaga czegoś więcej niż wykonania zwykłych obowiązków. Przy długim sezonie taki zawodnik może być bardzo potrzebny.

Chełm zaczął agresywnie w zagrywce, odważnie w ataku i z ogromną pewnością siebie. Mentalnie był dwie długości przed gospodarzami. Projekt wyglądał jak zagubione dziecko we mgle. Nie potrafił uporządkować gry, a chełmianie konsekwentnie to wykorzystywali.

Pierwszy set był nokautem. Wygrana 25:16 dobrze oddaje to, co działo się na boisku. W ataku brylował znów Maciej Muzaj.

W drugim szykował się kolejny nokdaun. Sześć punktów przewagi, kontrola nad spotkaniem i coraz więcej powodów, żeby myśleć o prowadzeniu 2:0. Wtedy jednak wróciło coś, co pamiętamy z Katowic. Przestój. Kilka akcji wystarczyło, żeby wypracowana przewaga zniknęła.

Zamiast spokojnego zamknięcia seta była walka na przewagi. Chełm miał kolejne piłki setowe, ale nie potrafił postawić kropki.

I wtedy wydarzyło się coś znacznie gorszego niż strata punktu.

Jay Blankenau po akcji w obronie niefortunnie wylądował i doznał urazu. Koledzy musieli znieść go z boiska. W tym momencie obok myśli o wyniku pojawiło się dużo ważniejsze pytanie: jak poważna jest kontuzja rozgrywającego? Na ocenę urazu trzeba poczekać. Sam obraz z parkietu nie daje odpowiedzi.

Dłuższa przerwa, zamieszanie ze zmianami, konieczność odnalezienia się w nowej sytuacji. A przecież wszystko działo się w końcówce seta, kiedy każda piłka ważyła podwójnie.

Do tego doszła ogromna kontrowersja. Przy jednej z piłek setowych Maciej Muzaj oburącz skierował przechodzącą piłkę na stronę rywali. Sędzia odgwizdał błąd. Zamiast euforii były nerwy, złość i poczucie, iż wygrany już niemal set znowu się wymyka.

Dla mnie to sytuacja dyskusyjna. Rozumiem emocje zawodników, bo w takiej chwili trudno spokojnie przyjąć podobną decyzję. Nie sprowadzałbym jednak całej przegranej partii do jednego gwizdka. Wcześniej była przecież sześciopunktowa przewaga, której nie udało się utrzymać. Ta końcówka w ogóle nie musiała być aż tak nerwowa.

Ostatecznie Projekt wygrał 31:29. Zrobiło się 1:1 i mecz zaczął się od nowa.

Piazza szukał kolejnych rozwiązań. Kłosa na przyjęciu zastąpił Bartosz Gomułka, więc gospodarze grali z dwoma nominalnymi atakującymi, Gomułką i Yurim Romano. Warszawianie stracili również Jana Firleja, którego od trzeciej partii zastąpił Michał Kozłowski. Ten wieczór naprawdę wystawiał obie drużyny na próbę.

Po chełmskiej stronie rozegranie przejął Yuki Imahashi. Nie wszystko układało się idealnie. Kilka piłek do Mariusza Marcyniaka było zbyt niskich, brakowało dokładności i adekwatnego tempa współpracy. Mimo tego Chełm przez cały czas walczył o każdą akcję. Trzeci set rozstrzygnął się dopiero na przewagi, niestety 26:24 dla gospodarzy.

Przed czwartą partią wciąż wierzyłem w tie-break. Ten zespół pokazywał już, iż potrafi wracać do gry. Tym razem jednak Projekt gwałtownie wypracował kilka punktów przewagi i nie pozwolił sobie ich odebrać. Warszawianie zamknęli spotkanie.

Pozostał niedosyt. Duży, bo szansa na punkty była naprawdę blisko.

Cieszy skuteczna gra Yacine’a Louatiego w ataku. Cieszy postawa Nowika, który w trudnych okolicznościach zdał bardzo wymagający egzamin. Cieszy też to, iż mimo osłabień Chełm potrafił przez długie fragmenty narzucać warunki tak mocnemu przeciwnikowi.

Oczywiście są rzeczy do poprawy. Przede wszystkim utrzymywanie koncentracji przy wypracowanej przewadze i zamykanie setów, które układają się po naszej myśli. Na tym poziomie rywal wykorzysta każdą okazję, żeby wrócić.

Ta porażka boli. Najbardziej martwi jednak zdrowie Blankenaua. Oby wiadomości o jego stanie były dobre.

Artur Juszczak prezes chełmskiego klubu w pomeczowej wypowiedzi dziękował zespołowi za piękną walkę i hart ducha.

A sportowo? przez cały czas jestem przekonany, iż ten zespół stać na play-off. Warszawski mecz pokazał, jak dużo Chełm potrafi. Teraz trzeba zrobić kolejny krok: taką grę przekładać na punkty również wtedy, gdy wieczór zaczyna się komplikować.

A takie mecze budują zespół.

No i grzechem byłoby nie wspomnieć o licznej grupie klubu kibica , którzy gorąco dopingowali chełmski zespół do końca, a po meczu odśpiewali sto lat Jędrzejowi Gruszczyńskiemu.

Zielony Trener