Manifest narodowej dumy… Dzieje Pułtuskiego Kolarstwa – część III

​​​​​​​Gdy w 1930 roku kolarze ruszali na morderczą trasę Biegu Propagandowego do Granicy Niemieckiej, jechali po coś więcej niż sportowy laur. Ich wyścig był narzędziem twardej polityki i manifestem narodowej dumy. Był demonstracją siły i sprzeciwem wobec rewizjonistycznych roszczeń zachodniego sąsiada. Była to epoka, w której o zwycięstwie decydował hart ducha. Kiedy jedyną prawdziwą walutą, po którą jechali kolarze był honor i godność. Kiedy materialna wartość zwycięstwa była wręcz symboliczna, a nagrody wręcz abstrakcyjne… Przed Państwem lekcja historii. Trzecia część cyklu „Dzieje Pułtuskiego Kolarstwa” Pułtuskiej Gazety Powiatowej i doktora Krzysztofa Wiśniewskiego – historyka, prezesa Pułtuskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego.
Zapraszamy do przeczytania opowieści dra Krzysztofa Wiśniewskiego o pułtuskich kolarzach, o czasach, w których na starcie odgrywano dwa hymny, a decydujący finisz na wąskiej drodze potrafił zablokować... kondukt pogrzebowy.

Przed Państwem intelektualna rozgrzewka przed nadchodzącym Rajdem do Bram Mazur.

Niewątpliwie najsłynniejszym wyścigiem przedwojennego Pułtuska był Bieg propagandowy do granicy Prus Wschodnich, jak to ujęto w 1930 roku. Później nazwę zmieniono na Bieg propagandowy do granicy niemieckiej. Wyścig ten był dzieckiem wydarzeń politycznych. Przede wszystkim protestem Pułtuszczan przeciwko niemieckim próbom rewizji granic wersalskich, a także okazaniem poparcia dla braci, którzy pozostali poza granicami Polski – dla braci Mazurów.

Nie bez przyczyny pierwszy wyścig odbył się 17 października 1930 roku, czyli w rocznicę zawarcia II Pokoju Toruńskiego w 1466 roku, który to kończył wojnę trzynastoletnią z Krzyż