W kolejnym eseju prof. Karo Samsel podejmuje próbę rozliczenia polskiej krytyki literackiej z jej długotrwałych zaniedbań i ślepych plam. Punktem wyjścia staje się twórczość Krzysztofa Szymoniaka — poety konsekwentnie pomijanego, a zarazem istotnego dla zrozumienia nurtu autobiograficznej, „kaskaderskiej” poezji w Polsce po 1989 roku.











